Visie op natuurbegraven


Reactie op Caspar Janssen - Natuurbegraven als lucratief verdienmodel – Natuurbegraafplaatsen

Caspar Janssen geeft in zijn artikel Natuurbegraven als lucratief verdienmodel – Natuurbegraafplaatsen verschenen in de Volkskrant op 26 januari 2016 een oppervlakkig en onsamenhangend beeld over natuurbegraven. Gesteund door Adriaan van Abeelen van natuurorganisatie ‘Het Groene Hart Brabant’ wordt het beeld geschapen dat op winst beluste landgoedeigenaren en organisaties als Natuurmonumenten ten behoeve van natuurbegraafplaatsen ‘wortelstelsels kapot rammen’ en rücksichtslos bomen weghalen om graven te maken.

Zelf heb ik een graf gekocht op natuurbegraafplaats Heidepol (Gemeente Arnhem en niet Schaarsbergen zoals vermeld wordt) om verzekerd te zijn van een graf in de natuur. Ik kom vanwege mijn beroep regelmatig op Heidepol. Vernielingen veroorzaakt door graafwerkzaamheden trof ik er nimmer aan.

Door de juridische constructie die Natuurmonumenten voor de natuurbegraafplaatsen heeft weten te realiseren en door het verbod op het aanbrengen van grafbedekkingen en monumenten (in tegenstelling tot ‘traditionele’ begraafplaatsen) is er minder ‘overlast en belasting’ voor de natuur. Daarbij komt dat het delven en transport van natuursteen zeer belastend is voor het milieu en is er in die sector vaak sprake van mensonterende arbeidsomstandigheden.

Ten aanzien van (natuur)begraven, maar ook ten aanzien van cremeren is er wel degelijk een problematiek die uitgewerkt en aangepakt dient te worden. Er is een grote achterstand op onderzoek en voorlichting over cultuur, ritueel, de dood en de (milieu)argumenten voor en tegen begraven/cremeren.

In mijn werk als producent van lichaamsomhullingen en zorg voor overledenen, wil ik een lans breken voor meer onderzoek, zodat aannames als in artikelen als deze op feiten berust kunnen worden. De overheid, initiatiefnemers en eigenaren kunnen dan wel statuten schrijven, maar handhaven vaak niet wat er in de grond/crematieoven gaat.

En moet ons uitgangspunt “de wet” zijn of een alternatieve, moleculaire oplossing?

De discussie zou mijns inziens moeten gaan over hóe wij als mensen de grond in gaan. Willen we echt aan de natuur denken, echt eco zijn, dan moet er meer en gedegen onderzoek komen over het moleculair afbreken van de mens na de dood. Het loont de moeite hierover een artikel te publiceren.

Ik nodig de consument en zakelijk belanghebbenden (met wie ik mij beide verbonden voel) om hierover mee te denken. Dat is uiterst urgent. Er ligt een uitdaging om het natuurbegraven, maar ook het ‘normale’ begraven en cremeren kritisch onder de loep te nemen. Op deze manier geven we met elkaar vorm aan het zo schoon en ethisch mogelijk omgaan met leven en natuur maar ook met dood en natuur.

Joost Romeyn LUX Compagnie, Doorn.


Recente artikelen